Afl 2: Bake Off meets GoT

Stijlvol op je bek gaan, bestaat niet.

Dat is kin vooruit met je smoelwerk in de karamel.

Het bijzondere is dat je dat heel bewust meemaakt.

Het moment dat je doorhebt dat je je voet verkeerd hebt gezet, maar er niets meer aan kan doen.

Tegen de grond gaan is onvermijdelijk, maar je zoekt nog naar een optie om het er niet al te belachelijk te laten uitzien.

 

Bij de signatuurproef was ik nog zalig onwetend.

Thuis had ik na 5 tests prachtige pain à la grecque.

In de tent zou het nog vlotter gaan want daar hadden ze zo’n fantastische warmhoudschuif.

Ik ben zo iemand die pas de handleiding van iets leest als er iets kapot gaat.

20 minuten in lade van 40 graden en het was om zeep.

Euhm, mag ik die handleiding toch eens zien?

Deeg viel niet meer te redden en geen tijd om opnieuw te beginnen .

Afbakken, van de plaat schrapen en 10 gelijke stukken in die koekendoos krijgen.

Welkom bij de aflevering Jeugdherinneringen bezoedelen met Greet. De kandidaten van vandaag: Herman & Regula!

 

Het kalf was nog niet verzopen, dus die bokkenpoten moesten lukken.

Nog nooit gemaakt, maar ik wist wat het moest zijn.

Kan u 24 indentieke koekjes spuiten? Dan bent u een stabieler mens dan ik.

Ik denk dat het voornamelijk met koppigheid te maken heeft. Ik zie de zin niet in van uniformiteit.

Zo krijgt niemand het grootste koekje? Wat is daar nu leuk aan?

Maar ik wist wat van ons verwacht werd dus ik werkte zo precies als mijn motoriek toeliet.

Ik zette zelfs lijntjes op het bakpapier!

5des op het altaar der beoordeling. De absolute middelmaat. I’ll take it!

 

Op dit moment werd ik me bewust van mijn zwakke enkels. Dit zou wel eens een lelijke val kunnen worden.

Ik was aan het prutsen en alle zelfvertrouwen dat het star-bakerschap mij de week daarvoor gegeven had, was even snel weg als het gekomen was.

 

Zullen we dit laatste stukje gewoon overslaan?

Ok, heel kort dan.

Macarons maken vraagt alle bakkersvaardigheden die ik niet heb:

Precies zijn, een vaste hand, perfecte spuittechnieken …

Alle bakkers waren als de dood voor deze opdracht.

Het idee dat we samen ten strijde trokken was een geruststelling.

 

Ik wist al na 10 minuten dat er iets niet klopte. Het deeg voelde niet zoals ik het thuis geoefend had.

Maar dit was een mengsel dat ik niet kende.

Bij brooddeeg of cakedeeg zou ik weten wat ik fout had gedaan, omdat ik weet hoe de ingrediënten op elkaar reageren, maar hier had ik geen flauw idee.

Hans, mag ik even afkijken? Recept aanpassen en opnieuw.

Exact hetzelfde probleem. Waarom toch?

Nog eens opnieuw? Maar wat moet er dan anders? En heb ik nog tijd?

In het eindeloos nakauwen achteraf, bleef ik meestal steken op dat moment.

Had ik nog eens alles moeten weggooien, opnieuw beginnen en riskeren dat er niks op die plateau zou liggen?

Mijn instinct zei toen: Vul die lelijkerds en zorg dat je iets kan presenteren.

Het resultaat waren 85 drolletjes die ik met geheven rode kop naar voor moest dragen.

 

Als er dan toch iemand moet vertrekken, is dat gemakkelijker wanneer er geen twijfel mogelijk is over wie dat moet zijn.

Ik voelde een bepaalde rust door de duidelijkheid van de situatie.

De rest was zo ontzettend lief.

En gelukkig waren er de limoenmacarons van Anne-Mie en die met safraan van Alexander om me te genezen van mijn haat voor macarons. (man, wat waren die heerlijk)

 

Toen ik thuiskwam na een autorit vol snot en tranen, zei mijn lief dat het wel Game of Thrones leek.

De ene week overwinning en de volgende week mijn kop er af.

Dat deed mij glimlachen en ik doopte mezelf Ned Star(k)baker.

 

6 Comments

  1. Ik weet hoe het voelt om plat op je buik te vallen (in mijn geval in de chocolade) voor heel kijkend Vlaanderen…wat voelde ik met je mee zonet!
    Hopelijk hou je mooie herinneringen over aan dit bakavontuur en blijven bakken hé!
    Tot in de PIVA of ergens in bakland
    Zoete bakgroetjes, Elke

  2. Lies

    Heerlijke baksels en een nog heerlijker gevoel voor humor en zelfrelativering. Dat zag ik bij u en had er graag nog meer van gezien! O wat heb ik eigenlijk een hekel aan programma’s waarbij telkens iemand moet afvallen, ik zou een potje huilen, bij het gedacht alleen al dat er zo een sympathieke mens moet vertrekken. Kunnen ze nu geen onaangenamer types opvoeren, dan is dat niet zo erg (who am i kidding, dan zou ik waarschijnlijk nog bleiten).
    In elk geval, het was heel tof jou bezig te zien!

    1. thehungryheart

      Lieve lieve Lies! dank je wel. Een programma met 9 eikels en 1 leukerd zou inderdaad niet zo’n goede tv geven 😉 Maar het was geheel terecht, dus ik hou er alleen maar een goed gevoel aan over. En ik blijf gewoon voort doen hoor 😉

  3. MARC EN AKI HILLEWAERE - BOLLENGIER

    Liefste Greet,
    Greetje,
    Jij bent een fantastische madam…….je er zo aangenaam doorslaan…..iedereen vind je de tofste verliezer van de avond.Je moet het maar doen, met opgeheven hoofd en dan zo’n mooie traantjes. That’s life….meer van dat soort “normale mensen”.
    Ik ben er zeker van dat je etalages met bokkenpoten en makarons niet meer zal kunnen passeren zonder luid uitproesten van het lachen. Ik denk aan jou telkens als ik bij de patissier ga….en dat zal nog menig maal zijn in mijn leven!
    Dikke knuffel
    Marco en Aki Oostende xxxx

Leave a Reply